Leven met diabetes

Donderdag 20 februari. Een dag die ik niet zo snel meer ga vergeten. De dag dat ik ’s middags nietsvermoedend naar de huisarts ben gegaan om daar mijn klachten te bespreken. Het duurde niet lang voordat ze zei: ‘dan gaan we even kijken aan de hand van een vingerprikje’. Dit was mijn eerste vingerprikje. Maar wat ik toen nog niet wist: dit was zeker niet het laatste prikje. Het resultaat wat ik toen te zien kreeg, zette mijn leven in 1 klap op zijn kop. De uitslag was ‘High’. De dokter pakte gelijk de telefoon en stuurde mij met spoed door naar het ziekenhuis. De plek waar het hele circus eigenlijk pas echt begon. Ik weet nog goed dat ik aan de huisarts vroeg: ‘Moet ik dan binnenkort een afspraak maken ofzo?’. Ze zei dat mijn waardes gevaarlijk hoog waren en dat ik zelfs misschien wel een nachtje moest blijven slapen.

Ik ben toen op mijn fiets gestapt en belde mijn moeder met het nieuws wat ik net had gekregen. Ook bracht ik mijn vriendin even op de hoogte door langs te gaan op het werk. Niet veel later werd ik daar opgehaald door mijn vader om naar het ziekenhuis te gaan. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik gelijk in een kamer gezet. Ik was toen heel erg emotioneel en had het allemaal iets te veel onderschat. Ook al wist ik toen nog niet eens alles. Al snel werd er een infuus geprikt, bloed afgenomen en werd mijn hartslag gemeten. Ik moest een uur wachten op de uitslag van het bloed. Toen de verpleegkundige terug kwam met de uitslag, zag ik al aan haar gezicht dat het niet goed was. Ik had een suikerwaarde van 43. Ze zei hierbij dat ik al wel in coma had kunnen liggen en dat ik zeker wel een nachtje moest blijven slapen. Dit was misschien wel het pijnlijkste wat ik ooit had gehoord.

Niet veel later brachten ze mij naar mijn kamer, waar ik ook moest blijven slapen. De verpleegkundige zei dat ze vaak langs zou komen om even in mijn vinger te prikken voor de suikerwaardes. Doordat ze in het ziekenhuis ’s middags warm eten, kreeg ik 3 sneetjes brood als avondeten. Door alle zenuwen en indrukken had ik geen honger. Al snel kwamen mijn vriendin en schoonmoeder langs. Dit deed mij toen zo goed. De broer van mijn vriendin heeft ook diabetes type 1. Hierdoor wisten zij heel goed wat ik op dat moment doormaakte. Ook zij waren erg geschrokken. Als ik hier op terug kijk had ik volgens mij nog niet helemaal door wat er met mij aan de hand was. Ik weet nog goed dat mijn schoonmoeder zei dat er nu veel voor mij ging veranderen. Ik zei dat ik dat wist, maar eigenlijk had ik geen idee van wat er allemaal anders ging worden voor mij.

Rond 8 uur gingen mijn vriendin, moeder en schoonmoeder weer weg. Daar lig je dan. Alleen, in een vreemd bed en je hebt in eens diabetes type 1. Mijn vriendin en ik hebben nog tot laat contact gehad via Whatsapp. Voordat ik mocht slapen hadden ze nog wat informatie nodig waaronder mijn gewicht. Ik woog 56 kilo en was dus 10 kilo afgevallen. Ik schrok hier erg van, maar het was toen al best laat. Door alle informatie die ik die dag had gekregen was ik zo moe dat ik al snel in slaap ben gevallen.

De volgende dag kreeg ik nog meer informatie. Zo kwam de internist ’s ochtends langs om wat uit te leggen over diabetes, de diĆ«tist vertelde veel informatie over de voeding en ’s middags had ik mijn eerste afspraak met de diabetesverpleegkundige. Hier kreeg ik voor het eerst uitleg over het insuline spuiten. Ook kreeg ik weer veel informatie over wat diabetes precies is, hoe je er mee om moet gaan en wat de mogelijkheden zijn. Ik had al van verschillende mensen gehoord dat wanneer je het spuiten onder de knie hebt, dat je dan naar huis mag. Ik wou natuurlijk graag naar huis en lette daarom extra goed op bij de informatie over het spuiten. Dit lukte me ook aardig. Na het gesprek met de diabetesverpleegkundige mocht ik dan ook naar huis. Die avond hebben we pizza gegeten. Niet een hele goede start voor iemand die net een diabeet is, maar ja. Genieten is ook belangrijk! Ondanks de diabetes.

Achteraf denk ik wel eens dat ik eerder aan de bel had moeten trekken. Mijn ouders en schoonouders zeiden een halfjaar geleden al dat ik een keer een vingerprikje moest doen. Ik dronk heel veel en moest vaak naar de wc. Zelf vond ik dit geen ernstige klachten en vond ik het niet nodig om naar de dokter te gaan. Ik ben zelfs de week voordat ik in het ziekenhuis lag, nog een week naar Disneyland Parijs geweest. Doordat mijn HbA1c waarde op 164 stond, wisten ze zeker dat ik daar ook al veel te hoog zat. Een goede HbA1c waarde hoort onder de 53. Ik heb dus geluk gehad dat dat allemaal goed is gegaan. Aan de ene kant baal ik er van dat ik het heb, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik het nu weet. Op deze website wil ik mijn leven met diabetes vastleggen. Zo wil ik laten weten hoe het gaat, wat mijn tips en tricks zijn, maar ook de dingen waar ik tegenaan loop. Verhalen van andere mensen met diabetes hebben mij de laatste weken veel geholpen. Ik hoop dat ik met deze website ook mijn steentje kan bijdragen aan iemands leven met diabetes.